Een aantal enthousiaste Brugse Poorters kwam samen in de Octopus om meer te weten te komen over het ontstaan van hun wijk van het prille begin (in den beginne was er niets... weet u wel) tot vandaag. Naar ’t schijnt is de Brugse Poort uit Gent onstaan  en niet andersom, daarom werd ook het een en ander gezegd over Gent in het algemeen.

We hoorden hoe er tot in de vroege middeleeuwen alleen maar drassige meersen waren, voor niemand echt interessant. Tot enkele snuggere boeren er schapen op zijn beginnen kweken, die de grondstoffen leverden om laken te maken wat er uiteindelijk voor zorgde dat Gent groot werd met zijn textiel. ’t Is te zeggen, die grondstoffen, die kwamen niet meer echt van de Gentse schapen, want intussen werd de wol voor het laken massaal ingevoerd uit Engeland, maar de kiem voor de latere grootschaligheid, dat waren die eerste Gentse schapen. De afhankelijkheid was geboren .

En dat hebben de Gentenaars geweten: in de veertiende eeuw leidde de oorlog tussen Engeland en Frankrijk voor een uitvoerstop van de Engelse wol en in de kortste kerenleidde dit naar verval. Net daarom koos Gent partij en werd de ruzie bijgelegd. Met  enkele sprongen in de tijd, van manufacturen naar de uitvinding van de stoommachine tot de ontploffingsmotor, heeft het verhaal van de afhankelijkheid en de noodgedwongen maar toch zelfgekozen groei zich herhaald. De wol werd olie en de textielfabrieken van vroeger zijn omgetoverd tot de petrochemische bedrijven en de autofabrieken in de haven. Op deze fenomenale bron van energie werd een nooit geziene welvaart uitgebouwd, blindelings weliswaar. En niet alleen de Brugse Poort en Gent natuurlijk. De afhankelijkheid is vandaag compleet, alleen zijn we vergeten dat de olie niet uit de grond zal blijven komen zoals de wol maar aan het schaapje bleef groeien. Het verhaal was aan hoog tempo doorgeraasd tot we beseften dat we naar het ‘nu’ aan het luisteren waren...

Met de dertigtal verzamelde Brugse Poorters zijn we beginnen te dromen hoe onze Brugse Poort er zou kunnen uitzien als de welvaart niet meer uit olie komt. En wat kunnen we dan nu al doen?

Eén groepje mensen brainstormde over hoe we zouden kunnen omgaan met voedsel? Overal fruitbomen! Lokaal consumeren via bv. voedselteams! Zelf gaan tuinieren en dus heel veel (volks)tuinen aanleggen in de wijk!

Nog een andere groep fantaseerde over hoe we dan aan energie zouden geraken om onze huizen in de Brugse Poort warm te krijgen. Veel meer isolatie was het resolute antwoord. Maar ook het gemeenschappelijk gebruik van regenwater en pompen op straat waar mensen mekaar weer mogen tegenkomen, aanleg van groendaken en zelfs het opwekken van energie op wijkniveau kwam aan bod. Het liefst van al in miniprojecten waarin een hele straat de problemen samen aanpakt en mekaar helpt bij het verbouwen om zo de kosten te drukken.

Een andere groep dacht na hoe we met onderwijs zouden kunnen omgaan, hoe scholen duurzaam kunnen worden ingericht. Een laatste groepje van Brugse Poorters dacht erover na hoe alle wijkbewoners mekaar beter zouden kunnen leren kennen en zo essentiële dingen van elkaar leren en lenen.

De ideeën bleven stromen, ook bij een glaasje wijn, bier en fruitsap en we keuvelden en droomden nog een eindje verder. Er groeide een idee om in de lente een ‘doe-dag’ te organiseren waar mensen van alles van en aan elkaar kunnen leren... De Brugse Poort leeft , of tenminste er lééft duidelijk wat in de Brugse Poort om minder afhankelijk te zijn.